Reklama
Polityka_blog_top_bill_desktop
Polityka_blog_top_bill_mobile_Adslot1
Polityka_blog_top_bill_mobile_Adslot2
Orient Express - blog Agnieszki Zagner o Bliskim Wschodzie Orient Express - blog Agnieszki Zagner o Bliskim Wschodzie Orient Express - blog Agnieszki Zagner o Bliskim Wschodzie

10.04.2019
środa

Remis ze wskazaniem. Izraelczycy wolą Netanjahu

10 kwietnia 2019, środa,

Wybory w Izraelu pokazały, że Beniamin Netanjahu jest niezniszczalny. W zasadzie nikt ani nic nie może mu zagrozić.

To była dramatyczna noc w Izraelu. Co ujawniła ta kampania i co będzie dalej? Pięć najważniejszych rzeczy.

1. Remis ze wskazaniem. W czasie liczenia głosów szala zwycięstwa przechylała się raz w stronę Likudu, raz koalicji Niebiesko-Białych, jednak to Netanjahu miał więcej szans na stworzenie koalicji i mógł się czuć faktycznym zwycięzcą. Kiedy liczono ostatnie 3 proc. głosów (dyplomatów, żołnierzy), Likud z Niebiesko-Białymi szedł po równo: 35 mandatów. Partie prawicowe (Unia Partii Prawicowych, Kulanu oraz religijne Szas i Zjednoczony Judaizm Tory, które zdobyły odpowiednio pięć, cztery i po osiem mandatów) ogłosiły, że popierają Bibiego. Ale to dopiero 60 mandatów. Potrzeba jeszcze co najmniej jednego. Pięć od Awigdora Liebermana, któremu udało się pokonać próg wyborczy i wprowadzić Nasz Dom Izrael do Knesetu, ratowałoby skórę Netanjahu. I zapewne uratuje. Jeśli Bennettowi i Szaked uda się prześliznąć ponad progiem i wejść do Knesetu (brakuje kilku tysięcy głosów), Lieberman Bibiemu wcale nie będzie potrzebny.

2. Ganc przegrał, ale z godnością. Teoretycznie do podziału jest wciąż 60 mandatów, ale bez Liebermana Ganc nie ma szans na stworzenie koalicji. Wprawdzie premierem nie zostanie, ale nie jest zupełnym przegranym. W krótkim czasie udało mu się stworzyć realną alternatywę dla Likudu. Jak sam zauważył, ponad milion wyborców postawiło na kogoś innego niż Bibi i wobec nich Niebiesko-Biali powinni czuć się zobowiązani. Nie zdołał przekonać do siebie tych Izraelczyków, którzy mieli Bibiego dosyć – nie tylko nadużyć jego władzy, ale i stylu. Widać, że Izraelczykom to się podoba, a przynajmniej nie mają nic przeciwko, by było tego więcej. Oferta Ganca okazała się dla nich mniej atrakcyjna lub po prostu mniej zrozumiała. Zarówno media, jak i eksperci podkreślali, że Gancowi nie udało się przekonać Izraelczyków, że za jego rządów coś naprawdę się zmieni. Wielu nie potrafiło wykazać zasadniczych różnic między programami, a zresztą nie one były najważniejsze. Ganc wprawdzie nie posunął się tak daleko jak Netanjahu i nie obiecał anektowania Zachodniego Brzegu (za chwilę się przekonamy, czy był to blef, czy może część planu rysowanego przez Biały Dom) ani nie położył na stole jakiejkolwiek innej oferty.

3. Kto popularniejszy, ten niekoniecznie lepszy. Netanjahu osiągnął najlepszy wynik dla Likudu, odkąd jest jego przywódcą (tylko w 2003 r. Arielowi Szaronowi udało się wprowadzić do Knesetu 38 posłów tego ugrupowania). To dowodzi, że referendum na temat jego popularności – jak izraelskie media nazywały te wybory – udało mu się wygrać. Teraz jego głównym zadaniem będzie próba odsunięcia oskarżeń korupcyjnych (to się już zaczęło, pojawiły się głosy, że to przecież wyborcy zadecydowali, że zarzuty przeciw niemu nie mają natury kryminalnej). Zatem to on najpewniej za kilka miesięcy pobije rekord Ben Guriona, po raz piąty obejmując urząd szefa rządu.

4. Arabowie słabo wypadli w wyborach. Niska frekwencja przełożyła się na gorszy wynik dwóch bloków arabskich. W poprzednich wyborach ich wspólna lista wprowadziła do Knesetu 13 posłów, teraz tylko 10. Arabowie stanowią 20 proc. społeczeństwa, więc teoretycznie mogliby mieć 20-proc. reprezentację (czyli nawet dwukrotnie więcej posłów niż teraz). Tak się nie stało. Okazało się, że nie byli w stanie zapobiec uchwaleniu ustawy godzącej w prawa ich mniejszości, a w ostatniej kampanii zostali niemalże zrównani z terrorystami, z którymi chciał kolaborować potencjalny rząd Ganca. W dniu wyborów aktywiści Likudu zostali wyposażeni w ponad 1300 kamer i wysłani do lokali tam, gdzie głosują Arabowie. Centralna Komisja Wyborcza ogłosiła, że nagrywanie wyborców jest nielegalne, policja konfiskowała urządzenia, a liderzy partii stwierdzili, że to zastraszenie – na razie nie jest jasne, czy akcja w jakikolwiek sposób przełożyła się na frekwencję. Zapewne wpływ miał ogólny klimat, poczucie braku sprawczości i brak nadziei na poprawę sytuacji (Niebiesko-Biali nie mieli dla Arabów żadnej oferty).

5. Porażka lewicy. Partii Merec prawdopodobnie udało się wprawdzie zdobyć cztery mandaty (o jeden mniej niż w ostatniej kadencji, choć i to nie jest w 100 proc. pewne), a centrowo-lewicowej Partii Pracy – sześć (kilkanaście mniej). Partia Pracy, która w szczytowych okresach potrafiła zdobyć nawet ponad 50 (czasy Gołdy Meir) czy 40 mandatów (czasy Szymona Peresa), dziś w zasadzie przestała się liczyć. Izrael skręcił w prawo i nie widać, żeby zszedł z tego kursu.

Reklama
Polityka_blog_bottom_rec_mobile
Reklama
Polityka_blog_bottom_rec_desktop

Komentarze: 9

Dodaj komentarz »
  1. : )
    Nie ma nikogo lepszego od premiera Benjamina Netanjahu.
    Gratulacje!

  2. W Izraelu może remis, ale w Polsce tradycyjnie wygrywa swą melodię sama prawda…

    „Arabowie słabo wypadli w wyborach… [eheu]
    -> teoretycznie mogliby mieć 20-proc. reprezentację…[jakkolwiek]
    -> niska frekwencja przełożyła się na gorszy wynik dwóch bloków arabskich… [ponieważ]
    -> aktywiści Likudu zostali wyposażeni w ponad 1300 kamer i wysłani do lokali tam, gdzie głosują Arabowie… [chociaż więc]
    -> na razie nie jest jasne, czy akcja w jakikolwiek sposób przełożyła się na frekwencję [ale przecież]
    -> liderzy partii stwierdzili, że to zastraszenie [cbdo]
    – – –
    Prawda sama wychodzi na wierzch, dzięki domyślności jej głosicieli.

  3. …A jest nią, że nie wypadli, ale któś ich wypchnął…

  4. Reklama
    Polityka_blog_komentarze_rec_mobile
    Polityka_blog_komentarze_rec_desktop
  5. maciejplacek
    10 kwietnia o godz. 20:52

    Mnie się podoba ten pęd do samozagłady- narastanie ekstremizmu politycznego, eskalacja fanatyzmu.
    Skrajność potrafi jedynie niszczyć.
    Nie daje pola manewru racjonalnym politykom.

    Oczywiście, w pewnym momencie budzi się racjonalna większość i odsyła w niebyt polityczny „wściekłych”.
    Po ich częściowej eksterminacji.
    Kilka krajów już to przerabiało w historii.
    Ucząc się, kosztem wielkich strat ludzkich.

  6. Droga do realizacji ustawy Act S.447 zmieniła się teraz w autostradę imienia „Prawa i Niesprawiedliwości” , którą wybuduje Naczelnik IV RP pod czułym okiem zwierzchnika , który właśnie został wybrany na kolejną kadencję.
    Majątek Rzeczpospolitej po realizacji tej ustawy przejdzie w dobre i stanowcze ręce globalnego wirtuoza.

  7. woytek
    11 kwietnia o godz. 4:13

    Ja wierzę w przenikliwość Kissingera i jego prognozy.
    Izrael zniknie z mapy do 2025 roku.

  8. wiesiek59, maciejplacek
    Oby ich nową „Ziemią Obiecaną” nie była Polska bo czeka nas los Palestyńczyków !!!

  9. kaesjot
    13 kwietnia o godz. 8:50

    Efekty przejęcia władzy przez żydów, można było obserwować w Rosji po 1991.
    Spora część miliarderów pochodziła z tej nacji.
    To samo stało się na Ukrainie.
    Siła przebicia, bezwzględność, umiejętność wdrapania się na szczyty, zdumiewająca.
    Tylko, tych na dole hierarchii dziobania, żal…..

    Polski KOR również był zdominowany, miał decydujący głos po 1990 w kreowaniu polityki wewnetrznej i zewnetrznej.
    Ładnie te wpływy opisał zmarły niedawno Albin Siwak.

    Podobnie jest w USA.
    Siła wpływów AIPAC decyduje o kierunku polityki zagranicznej.

    Reasumując, POLIN może się zmaterializować……

css.php